Radyo Mega Play Radyo Mega Pause
havadurumu 23° Adapazarı
Sabah
06:24
Öğle
12:52
İkindi
15:17
Akşam
17:39
Yatsı
19:04

Fabrika Kızı

Kaynak: Adatavır Haber Ajansı
Yazarlar/Köşe Yazısı
16.02.2018
Yazıyı Yazdır

Gün doğarken her sabah 
Bir kız geçer kapımdan 
Köşeyi dönüp kaybolur 
Başı önde yorgunca …

Karlar erimiş  bahar dallarının kırmızı gölgeleri düşmüştü Şubat’ın sokaklarına , lodosla gelen güvercinlerin kanat sesleri  çatılardan akan  sulara karışıyordu: Pıt pıt pıt pıırrrrrrr!!!

Ben o kızı ilk kez o sabah gördüm.

 Okulda teneffüslerde simit yememiş, çıkışta soluğu karşıki büfede almıştım. Büfeci teyze müşteri gelmeyince değil aksine gelince sinirlenen, satmak için değil satmamak için uğraşan, banka veznesi gibi küçücük bir camdan uzanan  küçük ellerdeki parayı hoyratça çekip alan , hiç gülmeyen, mutsuz,  huysuz bir kadındı. Masallardaki cadılara benzetirdim onu.

Sucuklu tostumu almış, içine incecik zar gibi doğranmış bir iki dilim sucuk konmuş ve kocaman bir makinada iyice ezilmiş tost ekmeğini  hemen bitmesin diye küçük küçük ısırıklarla yerken gördüm onu. 

Ben tostumu yerken o da büfenin saçağına sığınmıştı. Sırtında eskimiş , kolları kısa, iri düğmelerinin bir kaçı düşmüş, gri bir manto vardı. Eşarbı  bir genç kıza yakışmayacak renk ve desende, kaymış ensesine doğru. Kızıl kahkülleri ne de güzel…Üşümüş belli.

Hiç ummadığım bir şey olmuş ve bizim suratsız büfeci teyze hemen ona bir bardak çay vermiş halini hatrını sormuştu. Vay be büfeci teyzede de kalp varmış demek!

 Büfenin  saçağı altında, onun beklediği otobüs gelene dek  büfeci teyzeye anlattıklarını dinlemiştim. Böylece de öğrenmiştim uzakta bir yerlerde bir tütün fabrikasında çalıştığını. Yaşlı bir anacığı varmış yatalak , en çok mısır çorbası severmiş anacığı  bir de  haşlama..Ama et alacak para nerdeee…Kirayı bile ödeyemezken…

-Nerdeeee yavrum nerdeee? dedi büfeci teyze…Eti kim görsün? Bak bana sabahtan akşama kadar bu kümes gibi yerde tost basıcam , gazoz satıcam da ..heyy yavrum heyyy! 

İnce, uzun boylu bu narin kız, tam da şarkıdaki gibi fabrikada tütün saran, sararken de bütün insanlar gibi  içercesine hayal kuran  bir fabrika kızıydı.. Fotoromanlardaki,  beyaz dizilerdeki  kızlar kadar güzel bu kız  birden girivermişti  hayatıma aniden ezberlediğimiz şarkılar gibi.

Hayatına dair ayrıntıları ben tamamlayıverdim çocuk hayal gücümle…

Maltepe’de dik bir yokuşun en sonundaki çıkmaz sokaktaki  iki katlı evin arka bahçesindeki tek göz   bir eve yerleştirdim annesiyle fabrika kızını. O tek göz odaya bir divan bir de  ördek soba koyuverdim. Yatalak anneyi divana yatırıp bir yorgan  örttüm üstüne.

 Cama Vita tenekesi içine paşakılıcı, yere bir sepet içine renkli  yünler, orlonlar şişler, sobanın üstünde güğüm, çaydanlık ( mavi desenleri pastan görünmüyor) , boş kömür kovasının yanında kıvrılmış bir sarman kedi,  nişde gaz lambası, eski bir teyp, kasetler, fotoromanlar. Yere bir kilim serdik mi tamamdır.

80’lerde hastaneye ziyarete gidenler hastanın başında mutlaka bir fotoğraf çektir, resim de yıllarca ya prize ilişmiş ya da camlı  büfede bir kesme bardağa yaslı dururdu.  Badem bıyıklı bir amcanın bir hastane odasında çekilmiş  fotoğrafını astım duvardaki çiviye. Babasıdır ölmüştür diye geçirdim içimden, yoksa camda oturup kanaviçe işlemek ve hayaller kurmak  varken çalışır mıydı fabrika kızı?

Fabrikada tütün sarar 
Sanki kendi içer gibi 
Sararken de hayal kurar 
Bütün insanlar gibi 

 

*****

Fabrika kızı anlatırken dertlerini büfeci teyzeye  bir delikanlı  geldi durağa..

-İyileştin mi? diye sordu kız , “daha iyiceyim” dedi delikanlı öksürürken dereye doğru eğilerek.

Kız , elindeki pazar çantasından yün bir  atkı çıkardı  çabucak sarıverdi gencin boynuna.

-Eline sağlık , güzel olmuş. dedi çocuk mahcup mahçup.

 Al al oldu fabrika kızının  kızının  yanakları , utandı, ben sucuklu tostumun son lokmasını da yutmuş onları seyrediyordum. İkisi de bana  bakıp gülümsediler. Bilirsiniz sevdalılar bir çocuk görünce birbirlerine bakıp gözleriyle paylaşırlar hayallerini . Onlar da öyle yaptı. Birden fabrika kızı ve sevdiği gencin hayallerine girivermiştim. Artık  derin bir sevdanın ağır  yükünü hissediyordum çocuk  omuzlarımda.  

Ertesi gün daha ertesi günlerde de bu buluşmalar  devam etti .Her gün sucuklu tost alamasam da  bir bahaneyle büfeye gidiyor ya babamı bekleme ya uhu alma bahanesiyle onları görene dek dikiliyordum. Hep aynı saatte buluşuyorlar havanın durumuna göre delikanlı çay ya da gazoz ısmarlıyordu fabrika kızına. En çok da Neşe gazozu.

Bir sabah… Delikanlı gelmedi . Öbür sabah da gelmedi . Eğer  büfeci  teyze sormasaydı ben de öğrenemeyecektim ne olduğunu. - Çıktı dedi kız ,   Kadir fabrikadan çıktı . (Demek adı Kadirmiş!) Artık fabrikada işçi olmaktan bıkmış , kimsenin ağız  kokusunu çekemezmiş..miş miş miş. .

Çok kederliydi fabrika kızı…

Oysa çok şey mi istemişti? Bir evi olsun istemişti bir de içmeyen kocası… Allah ne verdiyse şükredecek geçinip gideceklerdi.  Ama olmamıştı işte. .

Hem ağlıyor hem hayallerinden bahsediyordu. O ağladıkça Maltepe’de tek göz bir evde bir yaşlı anne ağlıyor, çaydanlık fokurduyor, soba homurdanıyor, paşa kılıcı sararıyor , tavandan daha çok su  akıyordu leğene…Tıp tıp tıp…

Bir evi olsun ister 
Bir de içmeyen kocası 
Tanrı ne verirse geçinir gider 
Yeter ki mutlu olsun yuvası 


Benim de çocuk yüreğim sıkılmıştı ama ayrılamıyordum oradan. - İzmit’ e işe girmiş dedi ertesi gün. Her sabah işçi treniyle gider gece postasıyla dönermiş. Hiç görmemişler birbirlerini  aylardır…

-Yetti be abla dedi o akşam. İntihar edicem kendimi …Abuk subuk konuşma dedi büfeci teyze,  - hee öldürcen de nolcek, geri mi gelcek seninki..Yazık gençliğine. Hem sen demedin mi  dul ustabaşının gözü bende, he desem…He deyiver işte. Ne güzel gül  gibi  yuvan olsun kurtulsun yatalak anan… Daha kaç yıl komşulardan odun dilenicen a kızım?

Dinlemiyordu ki…Sadece ağlıyordu…Raylara dikmiş gözünü söyleniyordu.  Hiç sevmiyorum bu trenleri dedi  son vagonun arkasından  . Tren sevilmez mi? Diyecektim. Sustum. Bu  hikayede bana düşen sadece tanıklık yapmaktı. Yağmur da başlamıştı.

Dışarda bir yağmur başlar 
Yüreğinde derin sızı 
Gözlerinden yaşlar akar 
Ağlar fabrika kızı 

***
Bir sabah…Geçidin orada bir kalabalık gördüm. Eyvahh diye dizlerine vuran teyzeler, çocukları alın, açılın  diyen  polisler,  korkudan sapsarı olmuş  geçit bekçisi..

Hee ben de gördüm dedi bir yolcu,  atıverdi kendini ....

-Beyim bu meret de frene basınca durmaz ki ..keşke dursaydı dedi kondüktör, dişlerinde simit susamları…

Rayları taradı gözüm. Korkarak tanıdık bir şeyler aradım daha doğrusu tanıdık bir şeyler görmeyeyim diye dua ettim. Yaramaz oğlanlar tren gelmeden demir para koyardı raylara yoksa onlardan biri? Allah korusun .

-Kadınmış kadınmış dedi biri , he ben de gördüm ince uzun bir şeydi dedi öbürü. İstanbul treni Mithatpaşa’ya varmadan anca  durmuş…Yolcular var raylarda öbek öbek.. “Valla kendi kendini attı” diyordu makinist kekeleyerek . Görsem durmaz mıydım?

Az ötemde bir pazar çantası vardı, ilerde içinden fırlamış yarım ekmek ve  iki haşlanmış patates… Ben bu çantayı tanıyorum,  yoksa.. dememe kalmadı. …

Filizzzz! diyerek koşan bir delikanlı attı kendini raylara. Aaaa Kadir,  Kadir abi!

Zor tuttular kucaklayıp. Biraz daha koşsa Filiz’in bir tutam kanlı saçını görecekti az ötede. İnsan sevdiğini kanından tanır mı ?  Bilmiyorum o tanıdı işte.. Hem hıçkırarak ağlıyor hem de boynundaki yün kaşkola siliyordu göz yaşlarını. Filiz’in geceleri hayaller kurarak ördüğü kaşkol..

Zaptettiler genci daha öteye gidemedi . Kafasını  raylara vurmak istiyor beni de öldürünnn! diye ağlıyordu. Ben ileri daha ileri baktım ve raylarda üzerine gazete örtülmüş bir gövde gördüm. Gazete Tan  gazetesiydi , kuponlu. Bugün al yarın kazan yazıyordu kuponlarda.  Bir de çıplak kadın resimleri …Günah günah diye söylenince teyzeler,  o gazeteyi de örtmek için başka gazeteler getirdi bekçi amcalar..Tercüman, Cumhuriyet…

Donmuş kalmıştım. İçinde  hasbelkader benim de olduğum bir hikaye böyle mi bitecekti? Artık olmayacak mıydı fabrika kızı? Gün batarken her akşam geçmeyecek miydi kapılardan, başı önde yorgunca…

***

Anacığı iki aya kalmadı öldü dediler… Delikanlı….Mecnun olmuş kendini trenlere vurmuş , o istasyon senin bu istasyon benim gezermiş dediler. Kah Hereke’de inermiş bir trenden kah Doğu Ekspresinde yolculardan  cigara dilenirmiş.

Bir iki yıla  kalmadı dere boyunda davullu zurnalı bir düğün oldu. Kadir Abi  İzmit’te şoför olarak girdiği fabrikada  bir kıza vurulmuş , babası vermeyince de tutmuş kolundan getirmiş, basmış nikahı dediler.  Düğün de onlarınmış.

***

Şimdi ne zaman bir akşam vakti ya da sabahın alacasında ürkek ürkek servis bekleyen , gözlerinden yorgunluk ve geleceğe dair hayaller akan,  zayıf ,uzun boylu bir genç kız görsem, fabrika kızı gelir aklıma.

Ne vakit bir tren geçse içim ürperir.

Onun ellerine diken gibi batan iğneler, tütün saran narin parmakları ve bütün insanlar gibi kurduğu hayaller….Hele bir de yağmur …

Dışarda bir yağmur başlar 
Yüreğinde derin sızı 
Gözlerinden yaşlar akar 
Ağlar fabrika kızı 

 

Yorumlar 0
Bu habere ilk yorumu siz yapın